Historia

Nazwa miejscowości wywodzi się od dialektycznych brzmień rzeczownika „łopuch” oznaczającego nazwę miejscowej rośliny – łopianu, bujnie porastającej kiedyś te tereny. W przeszłości nazwa była zapisywana w następujących wariantach: Lopuszna, Lopuszno, Lopuschno, Lopussno. Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z XIV w. W dokumencie z 1355 r. wieś zapisana została pod nazwą „Łopuszna”, w 1367 już jako „Łopuszno”.
Od XIV do XVI w. wieś była własnością rodziny Łopuszańskich. Najstarsza wzmianka o dziedzicach Łopuszna – braciach Rosco, Boksa i Jakusz z Łopuszna, świadczących w Solcu, pochodzi z 1367 r. Jeden z Łopuszańskich był w 1392 r. dworzaninem królowej Jadwigi.
O Łopuszańskich wspomina także dokument fundacji kościoła, podpisany w 1425 r. przez Mikołaja Stoigniewa z Jasieni, Dziersława z Łopuszna i Woli oraz Jakusza z Czartoszów. Pierwsi dwaj byli bliskimi krewnymi, może nawet braćmi, używali tego samego herbu Róża i zawołania Poraj. Przyjęte nazwiska Jasieńskich czy Łopuszańskich pochodziły od posiadanych wsi.
Inna wzmianka o Janie z Łopuszna pojawia się w roku 1438, gdy zapłacił on krakowskim biskupom główszczyznę (pieniądze należne za głowę zabitego) za ks. Tomasza, plebana w Podgrodziu.
W roku 1508 w chęcińskich księgach poborowych figuruje Andrzej Łopuszański. W roku 1540 pojawia się jako współwłaściciel Łopuszna Mikołaj Mokrski, wcześniej dziedzic pobliskiego Wielebnowa, a w roku 1591 w aktach grodzkich w Chęcinach znaleźć można Wojciecha, Mateusza i Kacpra Łopuszańskich "w Łopusznie części swoje dziedziczne mających".
Na początku XVII w. Łopuszno stało się własnością Łąckich. W roku 1624 dziedzicem był Zygmunt Łącki, który pisał się z Nadola Dolnego i Łopuszna.
Kolejnymi właścicielami wsi w XVII w. i na początku XVIII w. byli Derszniakowie herbu Korczak, wywodzący się z Rokitnicy w Ziemi Przemyskiej.
W roku 1721 Anna Derszniakówna, poślubiając Jana Dobieckiego herbu Ossorya, wniosła Łopuszno w dom mężowski, a w konsekwencji we władanie Dobieckich. W XVIII w. Andrzej Dobiecki uzyskał od króla Augusta III przywilej dla wsi Łopuszno na organizację trzech jarmarków w roku. Najwybitniejszym spośród Dobieckich był Eustachy Onufry Feliks Dobiecki (1855 – 1919), wybitny działacz polityczny i gospodarczy w Królestwie Polskim. Ostatni z Dobieckich, Zbigniew władał dobrami łopuszańskimi aż do 1939 r. Wrócił do Łopuszna na krótko w styczniu 1945 r. Wyjechał po miesiącu i do śmierci przebywał i pracował na Pomorzu.